Μια πύλη, μια σκάλα, η αυλαία που σηκώνεται πρόωρα και το βιβλίο που ανοίγει σε μια ήδη διαβασμένη σελίδα : από τον Τόμας ντε Κουίνσυ ώς τον Μαλλαρμέ (περνώντας από τον μεταφραστή Μπωντλαίρ) εξακολουθεί να παίζεται το θέατρο της ανάγνωσης ανάμεσα σ ένα δολοφόνο και κάποιες νεκρές αδελφές, ανάμεσα σε βήματα και σε προφητείες που θα θέλαμε να τις μεταφράσουμε ενώ ήδη μιλούν ξεκάθαρα. Μήπως οι μαίανδροι της γραφής, οι υπεκφυγές τόσων και τόσων βιβλίων, γίνονται για να καταπνίξουν μια υπερβολικά δεινή αλήθεια, ή μήπως γίνονται ακριβώς για να την ακούσουμε ; Και για να την επικαλεστούμε στον αναγνώστη, σ αυτό τον υποκριτή αδελφό ;
Gerard Mace