"Πώς θα με σώσεις από τη ζωή μου; Με συμβουλές;", ρώτα το παιδί το δάσκαλό του, και ο δάσκαλος, με τη σειρά του, ρωτά το εκπαιδευτικό σύστημα. Το ίδιο ρωτά και η Παιδεία την κοινωνία που τη γεννά, την ίδια κοινωνία που γεννιέται από μια τέτοια Παιδεία. Μέσα από το παράδειγμα της απόκλισης διατρέχουμε τη σκοτεινή ζώνη της εκπαίδευσής μας: συναντάμε δύο παγιδευμένους - το παιδί και τον εκπαιδευτικό του.

Στη δραματική κίνηση που οδηγεί από τον "κακό" μαθητή στο παιδί "με ειδικά προβλήματα" (και αντίστροφα), και μέσα από τη μεγεθυντική οθόνη των αναπαραστάσεων και των στάσεων των εκπαιδευτικών, παρακολουθούμε ένα έργο έντονων φωτοσκιάσεων που παρουσιάζει με ανάγλυφο τρόπο την ιστορία της απόκλισης, ως κομμάτι όμως μιας μεγαλύτερης σύνθεσης: η τοιχογραφία ή το σενάριο της εκπαίδευσης συντίθεται και παίζεται αιώνες τώρα, δουλεύοντας ακατάπαυστα πάνω στα θεμελιώδη αντιθετικά μοτίβα: "καλό-κακό", "ομαλό-αποκλίνον".