...άκουγα τη λέξη τρένο και πονούσα. Τη θυμόμουν με τα δάκρυά της, με τις μπούκλες των μαλλιών της ανάκατες εκείνο το πρωινό, και το χέρι της έξω από το παράθυρο να με αποχαιρετάει, να ξεμακραίνει αδυσώπητα, ως τη στροφή όπου έπαψα πια να τη βλέπω, ίσως για πάντα....