Ήταν κάποτε ένα κουρείο, που πήγαιναν οι άνθρωποι για να φρεσκαριστούν, να γίνουν όμορφοι, να διώξουν από πάνω τους την βρωμιά της μεγάλης πόλης. Το κουρείο βρισκόταν δίπλα σε μια μεγάλη εκκλησία, όπου πήγαιναν οι άνθρωποι για να σώσουν την ψυχή τους από την ανηθικότητα της μεγάλης πόλης. Και από την άλλη πλευρά της εκκλησίας υπήρχε ένας φούρνος, όπου πήγαιναν οι άνθρωποι να φάνε λαχταριστές κρεατόπιτες, και να ξεχάσουν την κούραση, την πείνα, την αθλιότητα της μεγάλης πόλης. Και όλα αυτά στην καρδιά του νόμου, εκεί όπου εργάζονταν καθημερινά οι δικαστές, οι δικηγόροι, οι αστυνόμοι. Αυτά γίνονταν στην επιφάνεια της γης. Κάτω από την επιφάνειά της γίνονταν άλλα. Το κουρείο το είχε ένας άνθρωπος, που αντί να καθαρίζει και να κάνει ομορφότερους τους πελάτες του...