Ο Αριστοτέλης υπήρξε ο επιστημονικός θεμελιωτής της Ρητορικής Τέχνης. Οι προγενέστεροι συνεκέντρωσαν όλην την προσοχή των στην επεξεργασία της τεχνικής δια την συγκίνησιν των ακροατών, ενώ ο Αριστοτέλης επεξεργάσθη την τεχνική της πειθούς με αποδείξεις, πράγμα που τον οδήγησε σε μια φιλοσοφική και ψυχολογική διερεύνηση του αντικειμένου του, όπως εμφανίζεται στα τρία βιβλία αυτού του βαθυστόχαστου έργου που φέρει τον τίτλο « Ρητορική Τέχνη». Η «Ρητορική» εγράφη κατά το 330 π Χ δηλ. κατά τον χρόνο της δευτέρας διαμονής του Αριστοτέλους στην Αθήνα.

Στο πρώτο βιβλίο ο συγγραφέας εξετάζει τις αναλογίες της Ρητορικής με την Διαλεκτική και αναλύει τα είδη της ρητορείας. Η Ρητορική ορίζεται, γενικώς, ως ικανότης να διακρίνουμε τα δυνατά μέσα πειθούς στην κάθε περίπτωση. Αυτά τα μέσα είναι «αποδείξεις», που είναι «άτεχνοι», δηλ. ευρίσκονται έξω από την τέχνη (όπως είναι οι μαρτυρίες, τα έγγραφα, τα βασανιστήρια, οι όρκοι), και « έντεχνοι», αυτές δηλ. τις οποίες προσφέρει η Ρητορική Τέχνη.