«... Η συντριβή ονείρων και οραμάτων, δημιούργησε την ανάγκη ενός παραμυθητικού, λυτρωτικού τραγουδιού για τα πάθη της ψυχής, του έρωτα, της κοινωνίας και της α-κοινωνικής, σκληρής πραγματικότητάς μας.
Μέσα στον ευρύ κύκλο αυτής της ανάγκης, ο κύκλος των ρεμπέτικων τραγουδιών ήταν ιδιαίτερης ευαισθησίας, καταγγελτικότητας, νοσταλγίας και δραματουργίας· που, στην αρχή της μουσικής και τραγουδοποιητικής λειτουργίας της, εκφράστηκε συντεχνιακά και μυητικά ως "εκκλησία" πόνου και διαμαρτυρίας, στην Αθήνα, στον Πειραιά, στη Θεσσαλονίκη, στη Βόρεια Ελλάδα, παντού. Κυρίως σε χώρους λαϊκής μουσικής ψυχαγωγίας και παραμυθίας...».
ΣΤΑΥΡΟΣ ΞΑΡΧΑΚΟΣ