Σε αυτό το βιβλίο περιλαμβάνονται τα μονόπρακτα Χαιρετισμούς απ’ τη Βέρθα, Μίλα μου σαν τη βροχή, Η λαίδη Φθειροσόλ, Προς κατεδάφισιν, Μην κλαις μωρό του Ρούνυ, Είκοσι επτά βαγόνια γεμάτη μπαμπάκι.

Ιστορίες γυναικών, πάθη γυναικών για τις οποίες ένας άλλος ποιητής, ο Γιώργος Χρονάς, λέει στις Ψεύτικες βλεφαρίδες: «Οι ηρωίδες του Τενεσσή Ουίλιαμς βρίσκονται, ή θέλουν να βρίσκονται, δίπλα σ’ ένα ντουζ. Ένα ντουζ με χλιαρό νερό. Ξέρετε γιατί; Γιατί έχουν αδύνατα νεύρα. Τις πιο πολλές φορές κάθε τόσο αποχωρούν από τη σκηνή κουρασμένες αδιάθετες και επιστρέφουν σε λίγο με επιφωνήματα ανακουφίσεως. Λίγη κολώνια ή άρωμα στ’ αυτιά, στο μέτωπο, το κουμπί του ραδιοφώνου πιο σωστά στο σταθμό κι όλα έχουν μια νέα λάμψη για ζωή. Μα μόνο για λίγο όμως, γιατί μετά αρχίζουν πάλι τις σολωμικές φαντασιώσεις. Τις λαμπρές πτώσεις. Τα νεραϊδοπαρσίματα».