Τα όσα έλαβαν χώρα στην Αλβανία την άνοιξη του 1997 είναι δύσκολο να επαναληφθούν σ' έναν αιώνα. Στη δίνη της κατάρρευσης σαρώθηκαν οι ανθρώπινες αξίες και ο κρατικός μηχανισμός. Η ελπίδα και η προοπτική της χώρας δέχτηκαν θανάσιμο πλήγμα. Οι εξουσιαστές, ως άμεσα υπεύθυνοι για την ολόπλευρη κρίση, προσπάθησαν να σωθούν, αφήνοντας καμένη γη για τους διαδόχους τους.

Η αντιπολίτευση, ως υπεύθυνη για την προοπτική της χώρας, προσπάθησε να επωφεληθεί από την κατάσταση και να χαρεί λίγη ονειρεμένη εξουσία, έστω και ως ελεημοσύνη. Η λαϊκή εξέγερση βυθίστηκε σιγά σιγά στα λιμνάζοντα νερά των εξελίξεων. Ανίκανη και ανήμπορη να ηγηθεί της λαϊκής προσδοκίας, μετατράπηκε είτε σε μέρος του οργανωμένου εγκλήματος είτε σε ανταλλάξιμο διαχειριστή της εξουσίας.

Οι καταστάσεις και οι εξελίξεις ήταν τέτοιες, που έπνιξαν και τις προσπάθειες για το σχηματισμό ενός νέου κινήματος που θα ήταν γέννημα της λαϊκής εξέγερσης για την υπέρβαση του κατεστημένου. Μάλιστα, δεν επέτρεψαν το κίνημα αυτό να μετατραπεί σε φορέα συγκέντρωσης, διερεύνησης και ερμηνείας των γεγονότων του 1997.