Επιδίωξη του βιβλίου είναι να φέρει στο προσκήνιο τον ύπουλο εχθρό που λέγεται αλκοόλ. Από τα πιο πρόσφατα στοιχεία που συγκεντρώνονται στο βιβλίο, η Ελλάδα κατέχει την πρώτη θέση στην Ευρώπη με τη μεγαλύτερη κατανάλωση αλκοόλ στις ηλικίες 13-15 χρόνων και τη δεύτερη θέση στις ηλικίες του γενικού πληθυσμού. Ο Μπερνάρ Ροκ, επικεφαλής της έρευνας του Ινστιτούτου INSERM της Γαλλίας, ανακοίνωσε το 98: "Πρώτες σε επικινδυνότητα και στον ίδιο βαθμό είναι τρεις ουσίες: ηρωίνη, κοκαΐνη, αλκοόλ".

Οι Γάλλοι ανησύχησαν και αναπροσαρμόζουν την πολιτική τους. Οι Έλληνες εμμένουν στην παχυδερμική αδιαφορία τους. Το πραγματικά ζητούμενο είναι η όσο το δυνατόν ευρύτερη ενημέρωση του γενικού και μαθητικού πληθυσμού για τις παγίδες που κρύβει το αλκοόλ, και τους τρόπους με τους οποίους μπορεί κανείς να το αντιμετωπίσει. Πριν να είναι αργά. Στην Ελλάδα, δυστυχώς κλείνουμε ακόμα τα μάτια μπροστά στον κίνδυνο από την κατάχρηση του αλκοόλ. Το ίδιο κάναμε και τη δεκαετία του '70 στην απειλή των ναρκωτικών. Σήμερα πληρώνουμε ακριβά, όλοι μας, τις συνέπειες.

Σε 15 χρόνια πορείας μέσα στο αλκοόλ υπάρχουν στιγμές που δεν θέλω να τις θυμάμαι πια! Mια από αυτές είναι όταν ήμουν πια στα τελευταία μου, τον τελευταίο χρόνο πριν αποφασίσω να απεξαρτηθώ. Eίχα κλειστεί στο σπίτι και έπινα συνεχώς. Tην τρίτη μέρα δεν άντεξα πια. Έκανα την πρώτη και τελευταία μου απόπειρα αυτοκτονίας. Πήρα πάρα πολλά ψυχο-φάρμακα μαζί με αλκοόλ, και κατέληξα στο νοσοκομείο. Tρεις μέρες ήμουν σε κώμα... Προσπάθησα να αυτοκτονήσω, διότι δεν ήθελα να ζω άλλο. Δεν ήθελα να ζω άλλο γιατί τη ζωή μου την είχα κάνει κόλαση. Δεν μπορούσε να ζήσει άνθρωπος σ' αυτή τη ζωή πια. Ήταν κόλαση...