14 Μαΐου 1612. Στην αίθουσα του Τορ ντι Νόνα, του παπικού δικαστηρίου, ο γραμματέας, ένα ανθρωπάκι τυλιγμένο στα άλικα ρούχα του, ψελλίζει σκυμμένος πάνω από τα χαρτιά του. Είναι η πρώτη φορά που μετά από δυο μήνες δεν έχει ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του τη βαργεστημάρα, αφού σήμερα είναι η αναμενόμενη μέρα της κρίσης. Σε λίγο, ο Εξοχότατος Κύριος Ιερώνυμος Φελίτσο, Δικαστής της Ρώμης και Ιεροεξεταστής της Αυτού Αγιότητας, θα κάνει την είσοδό του στην αίθουσα, θα καθίσει στο ψηλό έδρανό του, θα τακτοποιήσει το ένδυμά του με τρόπο που να φαντάζει πιο επιβλητικός και θα ανακρίνει τη νεαρή γυναίκα, τη νεαρή καλλιτέχνιδα για την οποία η μισή Ρώμη στοιβάχτηκε στις αποκρουστικές αίθουσες της Ιεράς Εξέτασης, ενώ ο δήμιος θα της σφίξει τα χοντρά σχοινιά της σίβυλλας γύρω από τα δάχτυλα. Θα ακολουθήσει η εξέταση...

Με τον τρόπο αυτό, στα δεκαοχτώ της, η Αρτεμισία Τζεντικέσκι ταπεινώνεται δημόσια ενώπιον του παπικού δικαστηρίου, επειδή κατήγγειλε το δάσκαλό της Αγκοστίνο Τάσι για βιασμό. Το μαρτύριό της γίνεται ακόμη πιο δυσβάσταχτο όταν βλέπει τον πατέρα της να συμβιβάζεται με το βιαστή της και να αρνείται να την υποστηρίξει μέχρι τέλους. Συκοφαντημένη και μόνη, θεωρεί αδύνατο να συνεχίσει τη ζωή της στη Ρώμη και προτιμάει τη διέξοδο ενός συμφωνημένου γάμου. Ο άντρας της, ένας καλλιτέχνης ονόματι Πιέτρο Στιατέζι, την παίρνει μαζί του στη γενέτειρά του Φλωρεντία, όπου η κοινή τους ζωή δίνει την προσμονή της αγάπης και της οικογένειας. Στην πόλη αυτή ανθεί το ταλέντο της Αρτεμισίας στη ζωγραφική και γίνεται η πρώτη γυναίκα που εκλέγεται μέλος της Ακαδημίας της Τέχνης. Ο γάμος της όμως κλονίζεται από τη φήμη που άρχισε να συνοδεύει το ταλέντο της, κάτι που την ωθεί να ξεκινήσει μια αέναη αναζήτηση για να συμφιλιώσει τη ζωγραφική με τη μητρότητα, το πάθος με το ταλέντο.