ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΗΜΑ ΤΗΣ ΧΙΟΝΟΝΙΦΑΔΑΣ ΣΤΟ ΣΧΗΜΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ

Ας φιλοσοφήσουμε: τι είδους σύμπαν είναι αυτό που συνδυάζει ευελιξία και προσαρμοστικότητα με μια αυστηρή προσκόλληση σε μαθηματικούς νόμους; Γιατί οι νόμοι δεν ανάγουν τα πάντα σε κάτι πραγματικά απλό, ας πούμε, σε έναν αιώνιο, αμετάβλητο κύβο;

Κι εδώ είναι που το ερώτημα για τη χιονονιφάδα αποκτά πολύ βαθύτερο νόημα. Ο κόσμος μας, έστω κι αν τον περιορίσουμε στο ανθρώπινο επίπεδο, πάνω στην επιφάνεια αυτού του ταπεινού και συνηθισμένου πλανήτη, είναι απίστευτα πλούσιος. Παντού υπάρχουν μορφώματα και δομές -ουράνια τόξα, παφλασμοί, φτερά, κελύφη από σαλιγκάρια, κόκκοι άμμου· επίσης παντού υπάρχει ανυπαρξία μορφωμάτων -ακανόνιστα, μη προβλέψιμα πράγματα- όπως ο καιρός, οι καταρράκτες, οι μύγες, τα βουνά, οι γάτες.

Ποιος φτιάχνει αυτό το εκπληκτικό μείγμα από τόσο εντελώς διαφορετικά πράγματα;