Ανάσανε βαθιά. Όλο το είναι της τής έλεγε να τρέξει, να τους προφτάσει, να την πάρει οπίσω πριν την κάμει γυναίκα του, να του την αρπάξει όχι για να μην του τη δώσει πια, μα για να γλιτώσει το σπίτι της το καημένο, το χρήμα που το 'χε συνάξει φράνκο φράνκο, δεκάρα δεκάρα, δουλεύοντας όλη της τη ζωή με τα τίμια της τα χέρια.

Το καταλάβαινε τώρα, τα πάντα εκιντύνευαν, γιατί ο Αντρέας δε θα στεφάνωνε τη θυγατέρα της, α' δεν του 'δινε πρώτα όσα της είχε ζητήσει, ή και περισσότερα ακόμα: γι' αυτό της την είχε κλέψει.