«Ξεκινούμε χωρίς κανένα παρελθόν. Καθετί που μπορεί να μας θυμίζει την παλιά ζωή μας το θάβουμε στον άμμο του γιαλού. Είναι νύχτα. Τα βουνά μένουν πίσω μας τυλιγμένα στα ερέβη. Μπροστά μας ανοίγεται η θάλασσα. Λίγο να φέξει και σαλπάρουμε. Πόσο η στεριά είναι στα πόδια μας σκληρή! Πόσο λίγο μπορεί να νιώσει τη φυγή μας! Mπαρκάρουμε στο καράβι που από δω και μπρος θα 'ναι το σπίτι μας. Τ' άστρα ξεκρεμιούνται απ' τα κατάρτια του και χάνονται στο βάθος. Τα μάγια της νύχτας που το κρατούσαν δεμένο στο πρώτο αχνόφωτο λύνονται και τα κουπιά ξυπνούν χτυπώντας το κοιμισμένο νερό».