Και τώρα που τα γραψα όλ αυτά και ξαναθυμήθηκα τα παλιά, κάθομαι και σκέπτομαι: «Πότε άραγε ήτανε καλύτερα; Τότε που δεν είχαμε να φάμε, μα δε σας έλειπε το χαμόγελο ή τώρα που τά ‘χουμε όλα, αλλά μας έχει κυριεύσει το άγχος και η απληστία;
Ακούω μερικούς που λένε πως λαχταρούνε την «παλιά καλή εποχή» και δεν ξέρω αν έχουνε δίκιο ή άδικο.

Σήμερα τα Ζωντανά είναι ένα κεφαλοχώρι κι οι κάτοικοί του, χωρίς να είναι πλούσιοι, ζούνε από την κτηνοτροφία και την καλλιέργεια της γης.
Δε θα ασχοληθούμε όμως με τη σημερινή κατάσταση. Οι θύμησές μας γυρνούνε πίσω, στη δεκαετία ’40. Τότε που οι άνθρωποί του ήτανε πιο φτωχοί, μα και πιο αγνοί. Τότε που στους γάμους μεθούσανε πίνοντας ρακί αντί ουίσκι.