Το κείμενο είναι ανώνυμη σάτιρα του 12ου αιώνα, γραμμένη κατά το πρότυπο των διαλόγων του Λουκιανού, πιθανότατα από έναν σπουδαίο γιατρό της εποχής. Ο Τιμαρίων, το κεντρικό πρόσωπο του διαλόγου, διηγείται στο φίλο του Κυδίωνα, το ταξίδι του από την Κωνσταντινούπολη στη Θεσσαλονίκη, την επίσκεψη του και την περιγραφή του εμπορικού πανηγυριού της Θεσσαλονίκης κατά τη διάρκεια των «Δημητρίων», καθώς και την τελετή στο ναό του Αγίου Δημητρίου.

Στη συνέχεια ο Τιμαρίων προσβάλλεται από μια σοβαρή ασθένεια και οδηγείται στον Αδη, όπου συναντά διάφορες προσωπικότητες και κυρίως το δάσκαλό του Θεόδωρο Σμυρναίο, ο οποίος αναλαμβάνει την υπεράσπισή του στο δικαστήριο του Αδη. Τελικά οι δικαστές του Αδη μαζί με το συμβούλιο των γιατρών, το οποίο αποτελούν ο Ασκληπιός, ο Ιπποκράτης και ο Ερασίστρατος αποφασίζουν ότι κακώς οι νεκραγωγοί αφαίρεσαν την ψυχή του Τιμαρίωνα και ότι πρέπει να επιστρέψει στη ζωή.

Στόχος του συγγραφέα μέσα από το συγκεκριμένο κείμενο είναι να σατιρίσει διάφορα φαινόμενα και πρόσωπα της εποχής του, όπως την κοινωνική ανισότητα και τη λαιμαργία των βυζαντινών.