«Κι ύστερα αρχίζει η διαδικασία προετοιμασίας του για το χειρουργείο. Τελετουργικά, μυστήρια, το ίδιο επίμονα κάθε φορά, με τις ίδιες κινήσεις, χρόνια τώρα, σχολαστικά, όσο οι κανόνες αποστείρωσης το επιβάλουν, όσο το χειρουργείο το απαιτεί.

Ο άρρωστος μέσα «δεν βλέπει, δε γρικά». Ο στερνοτόμος είχα κάνει νωρίτερα τη δουλειά του, ο αναισθησιολόγος του πήρε για λίγες ώρες τη ζωή, την «εξωσωματική» την βάλανε μπρος και ήρθε η στιγμή του Σπύρου. Η εργαλειοδότρια στο πόστο της, όλοι τους τριγύρω, απόκοσμοι, σοβαροί κι όλο μυστήριο, τι να λένε μεταξύ τους, τι να σκέφτονται, πώς να μαντέψεις την σοβαρότητα του περιστατικού κοιτώντας τους στο πρόσωπο το μισοκαλυμμένο;

Απλώνει τα χέρια του ο Σπύρου, του φορούν τα γάντια σαν να του περνάνε χειροπέδες και με βήμα σκεφτικό πλησιάζει το χειρουργικό τραπέζι που το βαραίνει το ακίνητο κορμί του αρρώστου».