Τι κι αν ήταν άντρας; Κοιτούσε τα άστρα κι έκανε όνειρα, γυρεύοντας τη μοναδική αγάπη. Όταν τη βρήκε... τη σύνθλιψε με το ίδιο του το χέρι. Γέμισε συντρίμμια την καρδιά του, ξέχασε ποιος είναι και, κυνηγημένος από τον εαυτό του, πήρε ένα δρόμο χωρίς επιστροφή. Έγινε φυγάς δοσμένος για πάντα στη σιωπή. Ό,τι του είχε απομείνει...