Το φορτηγάκι, παρκαρισμένο στον παράδρομο, ήταν φορτωμένο όργανα, ενισχυτές, μια ολόκληρη ντραμς. Θα ''λεγε κάποιος πως πηγαίνουμε για συναυλίες. Κιθάρες, ντραμς, βαλίτσες, ό,τι μπόρεσε ο καθένα να σκεφτεί την τελευταία στιγμή, όλα ριγμένα ανάκατα. Παντελόνια, μπλούζες, εσώρουχα στριγμωμένα όπως όπως, χωρίς ίχνος από την οργανωμένη ανεμελιά των διακοπών· σχεδόν σαν πρόσφυγες. Κι εμείς, βουλιαγμένοι σε τούτη τη σιωπή που δεν υπόσχεται τίποτε απολύτως, σ' αυτό το δωμάτιο της πρώτης μας διανυκτέρευσης· σ' ένα ταξίδι παράξενο, που πιο πολύ μοιάζει με καταδίωξη. Γιατί κάτι μας κυνηγάει· κάτι από μέσα, ανώνυμο και σκληρό σαν τη σιωπή μας.