«....Καρφώναμε ως το βράδυ. Η επιβολή του θιασάρχη απάνω μας γινόταν μέρα με τη μέρα και πιο καταθλιπτική. Κάποια στιγμή ο Κουβαρίκας πήγε ν' αγοράσει πρόκες και γύρισε αλλιώτικος
. -Τι είναι, τον ρωτώ.
-Ήρθε...
-Η «Κυρία»;
-Ναι.
-Και πως είναι;
-Mια πατσαβουρίτσα αριστούργημα. Έχει τη γάμπα της απλωμένη στην πλατεία του χωριού και ουζάρει. Αν πεις για το μάτι της... πιάσε με! Σε κοιτάζει και σε κόβει φέτες-φέτες. Ύστερα γύρισε κατά το Θιασάρχη.
-Ήρθε, του λέει σα να γλύφε κάνα κομμάτι ροδοζάχαρη. Ο άλλος παρατάει το σφυρί κι αρπάζει το σακάκι του.
-Κάντε κανένα τσιγάρο, μας λέει, να ξεκουραστείτε, κι έφτασα.»