απ' τον μεγάλο έρωτά της, παίρνει τους δρόμους. Ο πόνος τη σπρώχνει να κάνει ένα μακρύ ταξίδι. Αφήνει πίσω της την Πάτρα, τους φίλους, τα μπαρ, τον εαυτό της. Από την Πάτρα με ωτο-στοπ στην Ήπειρο. Χειμώνα, σ' έρημους δρόμους, με οδηγούς άγνωστους άντρες. Από τα Γιάννενα θα βρεθεί σ ένα νησί, στην Πάτμο. Κι από την Πάτμο, στην κορυφή της αγωνίας της, θα υποχρεωθεί να περάσει πολλά για να ξανακερδίσει την ανεξαρτησία του κορμιού της. Θα κινδυνέψει να χάσει και την ψυχή της, αλλά θα την ξαναβρεί στο σχήμα ενός παιδιού που κοιμάται. Τότε μέσα στην απόρριψη, τον φόβο και τη σιωπή, ανακαλύπτει τη φύση και το μεγαλείο του έρωτα και του εαυτού της.

Οι αισθήσεις και τα αισθήματα της οξύνονται σ' απρόσμενο βαθμό κι ο ίδιος της ο πόνος γίνεται ο δρόμος μια πρωτόγνωρης αυτογνωσίας. Επειδή ο έρωτας, για εκείνους που τον αντέχουν και τον τολμούν, παραμένει η σπουδαιότερη αφορμή για να εξερευνήσουμε τις πιο απρόσιτες, τις θεϊκές εκτάσεις της ύπαρξης μας.