Η Αδαμαντία ένιωθε τον εαυτό της υπεύθυνο. Παραδόθηκε, δεν αντιστάθηκε, δεν πάλεψε, καταλάβαινε πως ήταν ευάλωτη, δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, δεν ήταν στο χαρακτήρα της.
Κι όμως, ερχόταν στιγμές που ένιωθε μια δύναμη, μια σιδερένια θέληση έτοιμη να υψώνει πύργους και να γκρεμίζει βουνά.…

Ένα βουβό κλάμα τράνταξε το στήθος της. Ένα πικρό παράπονο έβγαινε στα χείλη της. «Δεν θα ξεμπλέξω ποτέ απ’ αυτόν τον άνθρωπο;».
Τι έπρεπε να κάνει για να δώσει τέλος στο μαρτύριο αυτό; Κάποιος τρόπος θα υπήρχε, δεν μπορεί. Για όλους υπάρχει το αδύνατο σημείο. Έπρεπε να το βρει. Να το βρει και να προσπαθήσει να απαλλαγεί από αυτόν τον άνθρωπο…

Πόσο μπορεί μια γυναίκα να αντέξει την κακή συμπεριφορά, την κακοποίηση από το σύζυγό της; Πότε θα εξεγερθεί; και τι τίμημα θα κλιθεί να πληρώσει για το αναφαίρετο δικαίωμα στη ζωή;