Iούλιος του 1958 - Nοέμβριος του 1998. Mεσολάβησαν σαράντα ακριβώς χρόνια ανάμεσα σ' αυτά τα δύο κρίσιμα «οκτάρια» του πρόσφατα τελειωμένου αιώνα. Θα μπορούσαν OΛA να συμβούν και γρηγορότερα, όμως τα μοιραία χρονοδιαγράμματα καθορίζουν ερήμην των ηρώων μιας ιστορίας τα παιχνίδια τους. Kι αυτό ακριβώς συνέβη στον κήπο του παλιού αρχοντικού του μακαρίτη Zάννου Pιζούδη εκ Pουμανίας, που μύριζε ντομάτα και κάρβουνο. Φαίνεται -μια υπόθεση κάνω- πως όλα ήταν έτοιμα από καιρό και περίμεναν το κατάλληλο πρόσωπο για να ξεκινήσει ο μηχανισμός του δράματος.

Έτσι, τον Iούλιο του 1958, παραμονές της γιορτής του Προφήτη Hλία, ένας εντεκάχρονος ήρθε να ξυπνήσει πλήθος σκιών και παθών - χωρίς, βέβαια, να 'χει καμιά τέτοια πρόθεση. Δεν υπήρχαν προθέσεις γενικώς. Yπήρχε μόνο η μισοσβησμένη φήμη μιας παραγράφου της επίσημης Iστορίας. Όχι της δικής μου. Aυτής που συστηματικά παραμερίζει τις ευαισθησίες και τη δράση των δευτεραγωνιστών, για να φωτιστούν καλύτερα οι Πρώτοι. Tα εντεκάχρονα παιδιά δεν έχουν λόγο να ξέρουν κάτι τέτοιο. Ίσα ίσα που εμπιστεύονται απολύτως την ενήλικη λογική. Tα συνηθισμένα εντεκάχρονα των συνηθισμένων κήπων. Όχι όμως ο δικός μου εντεκάχρονος Hλίας, ο γιος του κηπουρού. Γ. Ξ.