Κοινό γνώρισμα των 18 διηγημάτων του Ανδρέα Μήτσου η ενοχή. Από αυτήν προσπαθεί να απαλλαγεί, συνθέτοντας συναρπαστικές ιστορίες. Προσποιείται μάλιστα και δηλώνει αποστασιοποιημένος από τα τεκταινόμενα ο αφηγητής με ψύχραιμη ενατένιση των συμβάντων.

Δόλιος παριστάνει τον αμέτοχο και τον παρατηρητή. Βάζει, θαρρείς έναν μεγεθυντικό καθρέπτη μπροστά στις ιστορίες του και αποδίδει υπερμεγέθη τα πρόσωπα και τις καταστάσεις. Αλλοτε γυρνά τον καθρέφτη, οπότε όλα μικραίνουν αφύσικα. Ιστορίες παράδοξες βάναυσες και τρυφερές μαζί, γεμάτες νοσταλγία, εγκλήματα και βιαιοπραγίες.