Αναλαμβάνω το ρίσκο να πω ότι κανένα από τα δέκα διηγήματα του Γιαλαμά που αποδίδονται στις «Μάσκες» δεν θα αρνιόταν να υπογράψει ο Τσέχωφ.

Όπως ο μεγάλος Ρώσος μοραλίστας, ο Γιαλαμάς αγαπά την ανθρωπότητα τόσο, ώστε καταγράφοντας τα πάθη της και τις μικροχαρές της αναδεικνύει σε πρωταγωνιστή την ταπεινή ψυχή και τον καημό, το μέγιστο αίτιο ερμηνείας του κοινωνικού γίγνεσθαι. Στα διηγήματα του Γιαλαμά το κωμικό και το τραγικό συνυπάρχουν αξεδιάλυτα και διαλεκτικά έτσι ώστε ο τραγέλαφος, η ιλαροτραγωδία, φωνάζει να είναι το ουσιώδες του κόσμου.

Η αφηγηματική χάρη του Γιαλαμά ενέχει μια παραμυθία που μας πείθει πως το παράδοξο, το παράταιρο, το παράξενο και το απροσδόκητο, το ανοίκειο και το λοξό ανήκουν στη φύση του ανθρώπου και καθορίζουν το είναι του.