Ομορφάνθρωπος, και χτυπούσε αμέσως στο μάτι. Με την κορμοστασιά του, που, όσο κι αν στεκόταν πάνου από το κοινό μέτρο, δεν έχανε ωστόσο τίποτα από τη λεβεντιά της.

Μ' εκείνο τον αγέρα της συγκρατημένης παλικαριάς, που δεν κρατάει την περηφάνια και την ακαταδεξιά. Με την ανοιχτή καρδιά του γλεντζέ. Με τη χτυπητή του αρσενικότητα.

Κάτου από τα πυκνά φρύδια, έφερνε από τη μακρινήν Ανατολή του δυο μάτια παιδιού, που γέμιζαν τρυφερότητα και γλύκα. Όμως σίγουρο ήταν πως, στα οριζόντια όνειρα των γυναικών του τόπου, έφεγγε, ολόρθη σα φλόγα, η επιθυμητή παρουσία του Γιγαντάρα.