Ο θάνατος είναι ίσως το μόνο θέμα για το οποίο δεν μπορεί να μιλήσει κανείς εκ πείρας. Γι' αυτό και όποιος καταπιάνεται μαζί του κινδυνεύει να διολισθήσει σε αόριστη θεωρητικολογία και άνευρη ρητορεία. Ο Μητροπολίτης Αντώνιος ελαχιστοποιεί αυτό τον κίνδυνο γιατί ο λόγος του αρδεύεται από τους ζωντανούς χυμούς της πείρας της Εκκλησίας. Δεν αναπαράγει τη διδασκαλία της Εκκλησίας, αλλά την αναγεννά με τρόπο προσωπικό.

Αυτή είναι η ξεχωριστή ομορφιά του μικρού αυτού βιβλίου: μας παρουσιάζει έναν ομιλητή-συγγραφέα που δεν γνωρίζει μεν εκ πείρας το θάνατο, αλλά γνωρίζει εκ πείρας τη ζωή, τη ζωή της Εκκλησίας, τη ζωή του Χριστού - ζει τη ζωή του Χριστού. Κι όπως ο Χριστός στη ζωή Του «σήκωσε» και το θάνατο μέσα από την Ανάσταση, έτσι κι όποιος ζει τη ζωή του Χριστού αξιώνεται, εν Χριστώ, μιας αχνής κατόπτευσης -«δι' εσόπτρου και εν αινίγματι»- των μυστικών του θανάτου. Γι' αυτό και ο Μητροπολίτης Αντώνιος μιλώντας για το θάνατο μιλά για τη ζωή ζώντας τη Ζωή φωτίζει τα μυστικά του θανάτου.

Μέσα από τα κείμενα που ο μικρός αυτός τόμος περιλαμβάνει, αναδύεται μια βαθιά πίστη στον πνευματικό κόσμο που μας περιβάλλει, στον κόσμο τον αόρατο και άκτιστο, μα όχι και ανύπαρκτο. Ο Μητροπολίτης Αντώνιος μοιάζει εξοικειωμένος με τον κόσμο αυτό. Δεν γυρεύει να τον ορίσει η να περιγράψει αφελώς τους «κανόνες» του, μα δεν τον αγνοεί, δεν τον παραγνωρίζει. Δεν τον αναπαράγει ως ξύλινη διδασκαλία, γιατί φαίνεται πως ζει ειρηνευμένος μέσα στην ατμόσφαιρά του.