"ΔΕ ΔΟΥΛΕΥΩ, ΔΕ ΔΟΥΛΕΥΕΙΣ, ΔΕ ΔΟΥΛΕΥΕΙ, δε δουλεύουμε, δε δουλεύετε, δε δουλεύουσι.
Το τρίτο πληθυντικό αρχαϊστί (η γραμματική της τεμπελιάς). Είμαστε μια οικογένεια αραχτών (το συντακτικό της ανέμελης ζωής). Δε δουλεύει κανείς. Έχουμε πάρει αμέτρητες φορές δανεικά μεταξύ μας, έχουμε ξεγελάσει ο ένας τον άλλον πολλές φορές, ακόμα και για ένα ευρώ. Φυσικά, δεν υπάρχει φίλος και γνωστός που να μη μας αποφεύγει, καθώς, ακόμη κι οι πέτρες το γνωρίζουν, κάθε συζήτηση που ανοίγουμε περιστρέφεται γύρω από τα δανεικά.
Ο ντάντι έχει πεθάνει εδώ και πολύ καιρό. Δυστυχώς, η μητέρα παίρνει μια πενιχρή σύνταξη, που μετά βίας πληρώνει το ρεύμα και το νερό και τα κοινόχρηστα. Αντιθέτως, η σύνταξη της γιαγιάς εμφανίζεται ενισχυμένη, καθώς, εκτός από τη δική της, καρπώνεται και του παππού. Αν ζούσε ο παππούς, τι καλά που θα περνούσαμε!"