«Το κείμενο της Δέσποινας Γλέζου είναι, κατά τη γνώμη μου, ένα σπάνιο έργο. (...) Κάτω απ' τον οξύ και ανεπιτήδευτο λόγο, πόση ένταση και δραματική αναζήτηση της ελευθερίας του προσώπου, ποια αμείλικτη αναγκαιότητα πραγμάτωσης, βίωσης, ακεραίωσης της ανθρώπινης ύπαρξης, έξω απ' όλες τις ηθικοκοινωνικές ή και αισθητικές προκαταλήψεις, έξω απ' τα γρανάζια ενός όποιου παρελθόντος ή μέλλοντος, πέρα απ' το φόβο του θανάτου και την υστεροβουλία της γέννησης ή της επιβίωσης και της υστεροφημίας, μέσα σ' ένα τολμηρό και ακατάδεχτο παρόν, σ' ένα στιγμιαίο κι απέραντο, σωματικό παρόν, πολυδιάστατο, ή μάλλον αδιάστατο, μέσα στην ασκοπιμότητα και την ηδονή της αυθυπαρξίας και αυτογνωσίας του...»
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ