Ταπεινός επισκέπτης τώρα, προσέρχεται στο χώρο αυτό, με ένα λουλούδι, μια σκέψη, ένα δάκρυ, να προσκυνήσει, να στοχαστεί, να βγάλει από μέσα του όλο τον πόνο, όλη τη θλίψη, όλη την αντίθεση του για το πεπερασμένο της ύπαρξης, για την κοινή μοίρα.

Τις στιγμές αυτές της επικοινωνίας τους που δεν είναι άλλο παρά ένας χείμαρρος λαλίστατης σιωπής, έχει χίλια πράγματα να πεί, να βγάλει από μέσα σκέψεις χίλιες, να μιλήσει θέλει γι' αυτά που έγιναν, για αυτά που δεν έγιναν, για τα "πρέπει" και τα "μή" , για ό,τι σφάλαμε και γι' αυτά που δώσαμε, για ό,τι μας δόθηκε και για ό,τι στερηθήκαμε, για το πνεύμα και τη σάρκα, για τη ζωή και το θάνατο, για το φώς, για το σκοτάδι, για το μεγάλο ψέμα ή τη μεγάλη αλήθεια.