Το βλέμμα της άφησε το προβατάκι και στυλώθηκε πάνω μου. Της χαμογέλασα. Θα 'θελα να της δώσω τόσα πολλά, αλίμονο όμως, τόσο φτωχός. Και τότε ένοιωσα την ανεπάρκειά μου αλλά και την πνευματική μου αποτυχία. Ένοιωθα μπροστά της το ίδιο αίσθημα όπως και στους γεροντάδες που πήγαινα να εξομολογηθώ, και που τόσο είχα λαχταρήσει· μικρός, ευτελής, ανήμπορος, αποτυχημένος. Η καλοσύνη στο βλέμμα της σε συνέτριβε, κι άφηνε ελεύθερη την καρδιά σου.