Με βιτριολικό κέφι ο Γιάννης Ξανθούλης ανακεφαλαιώνει τα πεπραγμένα μιας παιδικής ηλικίας που δεν λέει να τελειώσει. Καρναβαλικός όσο ποτέ, ο Θρακιώτης πεζογράφος σκίζει το παραπέτασμα που χωρίζει το βίωμα από την αναπαράστασή του, κι όποιον πάρει ο Χάρος -χωρίς υπερβολή: καθώς πρόκειται για το πιο πένθιμο (ιλαρό) βιβλίο του.