"Αν οι σκέψεις μας είναι ο γεννήτορας της ζωής μας, τότε γιατί το περίσσευμα της αίσθησής μας να είναι η μιζέρια και όχι η ελπίδα;"

Αν οι δικές μας σκέψεις σκηνοθετούν τυχαία και η δική μας αντίδραση στα νέα δεδομένα μπορεί να τα μετατρέψει σε παρελθόντα ή να ή να τα κάνει μοιραία, τότε γιατί οι άνθρωποι να μην ξεπερνάμε με ευκολία όλα τα δυσάρεστα της ζωής;

Γιατί να λιμνάζουμε σε αυτά, λες και μόνη μας επιθυμία είναι να εγκλωβίσουμε τη ζωή μας στη μιζέρια;