Γεννήθηκα βορειοανατολικά στον αιώνα κι οι μνήμες μου αρχίζουν από τα έξι και μετά. Όλο το πριν παραμένει γαλακτερό και συγκεχυμένο.

Από τις πρώτες θύμησες, δεκάδες γυναικείες μορφές, έρχονται και με τριγυρίζουν με διαφορετικές ιδιότητες η καθεμιά. Συγγένισσες, γειτόνισσες και φίλες της μαμάς μπαινόβγαιναν ολημερίς στο σπίτι μας. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, όλοι οι άντρες είχαν ρόλους μικρούς, άχαρους κι απόλυτα υποβαθμισμένους...

Ο Ορέστης σε μια προσπάθεια να ημερέψει φόβους, τύψεις και ενοχές, ανακαλεί ιστορίες και μνήμες που τον έχουν σημαδέψει ανεξίτηλα. Γιαγιά Μαρία, γιαγιά Ολυμπιάδα, μάνα, πατέρα κι ένα τσούρμο γυναικών...