Τα πρόσωπα των διηγημάτων με τραυματικές εμπειρίες από Κατοχή και Εμφύλιο, μεστοί έφηβοι ήδη το 1950, μπαίνουν στην Καινούργια Εποχή ψάχνοντας, προσπαθώντας να κατανοήσουν, με δυσπιστία αλλά και με πίστη, τις ανθρώπινες σχέσεις σε υποκειμενικό και κοινωνικό επίπεδο.

Βιώνοντας, με απαγορευμένο και πάλι το όραμα για μια ανθρώπινη ζωή, την κοινωνία μέσα από αρνήσεις και όντας ακατάλληλοι για κάθε προσαρμογή, οδηγούνται, ενώ οι προσφορές ήταν πολλές και κάποτε δελεαστικές, όχι στην αμφισβήτηση αλλά στην καθολική απόρριψη.