Η ζωή της Διδώς Σωτηρίου θυμίζει εκείνα τα συναρπαστικά μυθιστορήματα της παλιάς σχολής που ήταν σωστές τοιχογραφίες εποχής. Στον αναγνώστη τους έδιναν την ευκαιρία να απολαύσει ένα ευχάριστο και γεμάτο ενδιαφέροντα ταξίδι σε τόπους και χρόνους που του ήταν άγνωστοι.

Συνήθως σ' αυτά τα έργα οι ήρωες δεν είχαν τραγικό τέλος. Με τη δύναμη της θέλησης τους, την επιμονή κι υπομονή και, βέβαια, πάντα και με τη βοήθεια της καλής τους τύχης, έφταναν τελικά στη δόξα και την ευτυχία. Όπως έγινε ακριβώς και με τη συγγραφέα μας.