"Πλουτίζουμε σε μέσα και φτωχαίνουμε σε σκοπούς". Το μυθιστόρημα του Βασίλη Μοσκόβη αποτελεί απόδειξη του παραπάνω ισχυρισμού. Γοητεύει με την αλήθεια της περιγραφής και αποπνέει ένα άρωμα ευγένειας, αυτοθυσίας και αρετής. Πίσω από την απαισιοδοξία του συγγραφέα διακρίνεται μια πεισματωμένη πίστη σε ένα μεγάλο ιδανικό. Τον άνθρωπο.