"Από τη γενικευμένη αίσθηση του αδιέξοδου μοιάζει να περνάμε σε μια περίοδο αναζήτησης διεξόδου. Μέσα στους κλυδωνισμούς των τελευταίων δεκαετιών που συντάραξαν τα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας, η οικογένεια έμοιαζε κτίριο έτοιμο να σωριαστεί. Είχαμε αρχίσει να φοβόμαστε ότι η σύγχρονη αστικοποιημένη καταναλωτική κοινωνία μας θα χτιζόταν πάνω στα συντρίμμια των οικογενειακών σχέσεων. Φαίνεται όμως ότι μέσα στη σύγχυση και τον πανικό που δημιουργούσαν οι συνεχείς κατεδαφίσεις στο δρόμο προς την κατάκτηση της ευημερίας, είχαμε υποτιμήσει την ανθεκτικότητα, ευστάθεια, προσαρμοστικότητα και την ευελιξία των οικογενειακών δεσμών, που για μια ακόμα φορά, όπως σε προηγούμενες φάσεις εθνικών και κοινωνικών κρίσεων, λειτουργεί ως δίχτυ ασφαλείας. "