Έτσι πίσω μπρος, Γραβιά-Σάλωνα, Σάλωνα-Γραβιά μέχρι τη Θήβα και πάλι πίσω, ταλαιπωρηθήκαμε πέντε μερόνυχτα. Φως κι επαφή από πουθενά. Κι ήταν και το μέρος στην ομάδα μου άγνωστο. Ο κόσμος αραιός. Μερικά χωριά ήταν ολότελα άδεια.

Ρωτούσαμε κανένα χωριάτη, πόσο θα κάναμε να φτάσουμε στο πιο κοντινό χωριό, κι ενώ αυτός μας έλεγε κοντά μισή ώρα, εμείς περπατούσαμε πάνω από μισή ώρα κι άλλος διαβάτης, πιο πέρα, μας έλεγε, πως αν περπατούσαμε βήμα καλό, σε μια ώρα θα είμαστε οπωσδήποτε μέσα.

Περιπλανιόμαστε και σχεδόν καταλήγαμε στο ίδιο μέρος. Ο γυλιός είχε πληγιάσει τις πλάτες μας με την κουβέρτα και μ' ό,τι είχε ο καθένας δικό του, αλλ' από τροφή υποφέραμε κι η πείνα γρήγορα άρχισε να μας βασανίζει. Δεξιά-ζερβά στα χωράφια φαίνονταν κι άλλοι στρατιώτες απ' το διαλυμένο στρατό.