Είναι ένας θεατρικός μονόλογος που χρωματίζεται από προσωπικά βιώματα του συγγραφέα και ιστορίες, απλές και ανθρώπινες, από αναφορές σε πρόσωπα και γεγονότα υπαρκτά και μη, από νοσταλγικές διαδρομές στη Θεσσαλονίκη και από προβληματισμούς και σκέψεις πάνω στη σημερινή πραγματικότητα. Η αφορμή για τη συγγραφή αυτού του μονόλογου ήταν ένα όμορφο ανοιξιάτικο απόγευμα. Ο συγγραφέας καθισμένος σ' ένα παγκάκι, μπροστά στο Λευκό Πύργο, θυμήθηκε και πάλι τα όμορφα μαθητικά και φοιτητικά χρόνια, τότε που η παραλία ήταν καθημερινή βόλτα, παιχνίδι, ραντεβουδάκι.

Τότε, τον είδε να περνά από μπροστά του. Μοναχικός κι απόμακρος. Τον πλησίασε και ζήτησε ευγενικά ένα τσιγάρο με μία έκφραση στα μάτια του που δεν μπορεί να ξεχάσει. Καθώς απομακρυνόταν γεννήθηκε η ιδέα να γραφτεί το 'Παγκάκι'.