"Ρίχτε με στις φυλακές, κόφτε μου το κεφάλι, μα μη με βασανίζετε πια μ' ανακρίσεις... Παρατάτε με πια... Δεν μπορώ... Δεν μπορώ άλλο, σας λέω..."
Κλεισμένη σ' ένα μπουντρούμι, η Μαρία Πενταγιώτισσα, η αγέρωχη καπετάνισσα των βουνών, λυγίζει. Κουράστηκε, λέει, να την καταδιώκουν οι ενωμοτάρχες, η αστυνομία, οι δικαστές, οι ληστές οι ίδιοι κι εκείνη να κρύβεται στις άγριες ράχες των βουνών. Είναι και οι αμαρτίες της βαριές, οι ενοχές της φορτίο δυσβάσταχτο που δεν αφήνουν στιγμή τη δόλια ψυχή της να ησυχάσει. Έτσι, ακόμα και να σκοτωθεί, να πάρει τη ζωή της δοκιμάζει. Για να τελειώσουν όλα. Για να βρει τη λύτρωση που τόσο πολύ επιζητεί...