Το βιβλίο συγκροτείται από ημερολογιακές καταγραφές των συναντήσεων του συγγραφέα με την αυτοκράτειρα Ελισάβετ, κατά της περίοδο 1891-1892. Από εγγραφές που μαρτυρούν, εκτός των άλλων, τις αντιλήψεις του Χρηστομάνου για τη ζωή και την τέχνη, συνυφασμένες από το αντικείμενο του θαυμασμού του: από τη μορφή της Ελισάβετ. . . Αφήνεται να παρασυρθεί από την εξιδανικευμένη, μέσα του, μορφή της, επειδή αισθάνεται ότι ανταποκρίνεται άμεσα στις αισθητικές και ηθικές του αντιλήψεις. Η ευπαθής, νευρική, ιδιοσυγκρασία του, έβρισκε στο πρόσωπό της ό,τι συνιστά την ομορφιά, το ψυχικό μεγαλείο, την επίγεια και την ουράνια ιδέα του καλού και της δικαιοσύνης.

Ο Δημήτρης Κακλαμάνος, ο πρώτος κριτικός της ελληνικής έκδοσης του βιβλίου, αναφερόμενος στο ενδεχόμενο να αμφισβητήσουν κάποιοι την αντικειμενικότητα του συγγραφέα, καταλογίζοντάς του ότι δεν απέδωσε πιστά τα λόγια της και δεν απομνημόνευσε φωτογραφικώς όλα όσα άκουσε από το στόμα της Ελισάβετ, παρατηρεί: «Αλλ' ο συγγραφέας μας έδωκεν ανώτερόν τι τούτων όλων. . . Ο ποιητής μας έδωκε ζώσαν, πάλλουσαν, απέλπιδα, αγωνιώσαν πάσχουσαν και οδυνωμένην αυτήν την ψυχήν της ηθικής ταύτης ηρωίδος».