Η μεγάλη στρογγυλή αίθουσα είχε στο κέντρο της έναν υπερυψωμένο χώρο που φωτιζόταν από επτά ακτίνες ενός υπερκόσμιου φωτός, που έμπαιναν στην αίθουσα από ψηλά, κοντά στην οροφή. Κοίταξε στην οροφή και στο κέντρο της είδε ένα τρίγωνο, μέσα στο οποίο ήταν ένα τεράστιο μάτι που την κοιτούσε χωρίς θυμό, χωρίς κακία αλλά..... ίσως με κατανόηση, ανοχή και συμπάθεια. Δεν άντεξε να κοιτά και άφησε το βλέμμα της να ταξιδέψει μαζί με τις ακτίνες του φωτός, που συγκεντρώνονταν τώρα στο κέντρο της αίθουσας.

Αισθάνθηκε γαλήνη και γονάτισε καθώς διέκρινε μια οπτασία, που γινόταν όλο και πιο ζωηρή και πιο ευδιάκριτη, εκεί στο κέντρο της αίθουσας, στο υπερυψωμένο σημείο. Ήταν ένας άνδρας. Ναι, ήταν ένας άνδρας. Φορούσε σιδερένια πανοπλία και μια παλιά σκούρα μπέρτα μακριά ως τα πόδια του, μουσκεμένη από το νερό.