Πόσο Καλοί Πρέπει να Είμαστε; Μεγάλο μέρος της δυστυχίας που βαραίνει τους ανθρώπους και της αίσθησης ότι τους εξαπάτησε η ζωή, οφείλεται είτε στο γεγονός ότι κάποιος (γονιός, δάσκαλος...) τους πέρασε το μήνυμα ότι δεν είναι επαρκείς, και το πίστεψαν, είτε κατέληξαν να προσδοκούν και να ζητούν περισσότερα από τους γύρω τους (τους γονείς, τα παιδιά, τους συζύγους...), από όσα μπορούν να προσφέρουν αυτά τα άτομα.

Στην ανθρώπινη ψυχή μοιάζει να υπάρχει κάτι που μας κάνει να εκτιμούμε λιγότερο τον εαυτό μας, κάθε φορά που κάνουμε κάποιο λάθος. Ίσως φταίνε οι γονείς μας που περιμένουν πάρα πολλά από μας, ίσως φταίνε οι δάσκαλοι που όσα κάναμε σωστά τα θεωρούσαν δεδομένα και μας χρέωναν μόνο με τα λάθη μας. Και ίσως είναι καλό για μας να νιώθουμε έτσι. Είναι πιθανόν αυτό να μας κάνει πιο ευαίσθητους στα λάθη μας και να μας οδηγήσει στη μετάνοια και την ωριμότητα. Μπορεί όμως να μας οδηγήσει και στο να βάλουμε πολύ υψηλούς στόχους για τον εαυτό μας και τους άλλους.

Αυτό το βιβλίο είναι λυτρωτικό. Το μήνυμά του είναι ότι "ΔΕΝ είμαστε αμαρτωλοί ή καταδικαστέοι επειδή δεν είμαστε τέλειοι". Η πρόκληση τού να είναι κανείς "άνθρωπος" είναι τόσο περίπλοκη, ώστε κανένας δεν πρέπει να περιμένει από εμάς την τελειότητα. Αν φοβόμαστε να κάνουμε ένα λάθος επειδή νομίζουμε ότι πρέπει να φαινόμαστε πάντα τέλειοι, επειδή θυμόμαστε ακόμη την πικρή γεύση της απογοήτευσης των γονιών μας ή της επίκρισης και του σαρκασμού των δασκάλων μας κάθε φορά που κάναμε κάποιο λάθος, δεν θα βρούμε ποτέ το θάρρος να επιχειρήσουμε κάτι καινούριο ή τολμηρό. Θα κάνουμε μόνο πράγματα που θα έχουν εξασφαλισμένη την επιτυχή έκβαση.

Έτσι, όμως, ΔΕΝ θα μάθουμε ποτέ. ΔΕΝ θα ωριμάσουμε ποτέ.