«... Το όνομα του ελληνικού έθνους χάθηκε πλέον παντελώς και αντικαταστάθηκε από τότε με τη λέξη Γένος· γιατί οι Έλληνες, αφού αποδέχτηκαν σταδιακά όλοι τους τον χριστιανισμό, απαρνήθηκαν και μίσησαν τους εαυτούς τους και το όνομά τους χάριν της πίστης του Χριστού, η οποία καθόλου δεν απαιτούσε μια τέτοια εθνοφθόρα θυσία. Έθνη ονομάστηκαν εκείνα που δεν γνώριζαν νόμο. Όταν, μάλιστα, εξοβελίστηκε η λέξη έθνος, χάθηκε και η ίδια η ιδέα του έθνους, η ιδέα της εθνότητας και της πατρίδας. Οι άνθρωποι είχαν τότε μόνο πίστη, όχι όμως και πατρίδα! Κανείς πλέον από τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς και ποιητές δεν διαβαζόταν. Αντί του Ομήρου, του Σοφοκλή, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Δημοσθένη, του Θουκυδίδη διάβαζαν οι τότε μόνο τον Μωυσή και τον Δαβίδ, τον Σολομώντα και τον Ιερεμία , τον Νεεμία και τον Ιεζεκιήλ.»