Τα κείμενα στον παρόντα τόμο του Homo Po e ticus ιχνογραφούν την ανέλιξη μιας σπείρας από την Τουρκοκρατία ως το τέλος της μεταπολίτευσης: από την ανάδυση του νεοελληνικού ποιητικού λόγου στο δημοτικό τραγούδι, στην ετερογλωσσία του μέσα στην πολυγλωσσία της πανσπερμίας των Βαλκανίων (Γιαννιώτικα Εβραϊκά Τραγούδια) έως τον ποιητικό αναστοχασμό της Επανάστασης και των αδιεξόδων της (Σολωμός, Κάλβος)-από την εναντιοδρομία ανάμεσα σε Μύθο και Ιστορία (Σικελιανός) και τη βίαιη συνάντηση του Ελληνικού με το Μοντέρνο στη Μικρασιατική Καταστροφή («Γενιά του '30», Εμπειρίκος, Κάλας) έως τον χορό των Ποιητών των Εσχάτων Καιρών μετά τον πόλεμο και τον εμφύλιο, στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Ανάμεσα στους τελευταίους, κορυφαίος του χορού ο Νίκος Καρούζος που, όπως έγραψε ο Α. Εμπειρίκος, «τα σκοτάδια της ψυχής με φως ανέσπερον φωτίζει».