Το βιβλίο αυτό -ένα πυκνό σύνολο ημερολογιακών εγγράφων μιας τριετίας μεταπτυχιακών σπουδών- αποκρυπτογραφεί τους σταθμούς που θα μπορούσε να διανύσει η διδασκαλία της Ερευνητικής Μεθοδολογίας. Με διαδοχικούς βηματισμούς συγκροτείται το πλαίσιο μιας ιστορικοκριτικής Ερμηνευτικής που με αφετηρία την κατανόηση των μορφών προβληματοθεσίας και τη διατύπωση τεκμηριωμένων υποθέσεων εργασίας επιτυγχάνει την πνευματική οικείωση των κειμένων και της πραγματικότητας που τα περιβάλλει. Η λουόμενη του Matisse ξεκουράζεται στα καλάμια, αφού μόνη της έμαθε να κολυμπά σταθμίζοντας πως καθιστάται πια "περιττή" η παρουσία του "σκηνοθέτη - επιβλέποντα". Γι' αυτό και αποφαίνεται: "Η διατριβή ως πραμάτεια. Κάτι τελοσπάντων πραγματεύεται. Υπήρξε πάντως για πολύ καιρό αξία χρήσης που μας εξάντλησε"...