Στην ανά χείρας μελέτη ο συγγραφέας αποπειράται την "ποιητική προσωπογραφία" του Μανόλη Αναγνωστάκη. Η σχέση του με το έργο του ποιητή μακρόχρονη και καθοριστική από τα πρώτα εφηβικά του χρόνια.

Αναλυτικότερα ο συγγραφέας σχολιάζει τις "εφαπτόμενες και αποκλίνουσες" στον ποιητικό χώρο του Αρη Αλεξάνδρου και του Μανόλη Αναγνωστάκη, την "αριστερή" κριτική που δέχτηκε η ποίηση του Αναγνωστάκη, την ποιητική "χριστολογία" στο έργο του. Ο τίτλος του βιβλίου παραπέμπει σε συγκεκριμένο ποίημα του Αναγνωστάκη με την σκέψη ότι γενικά η ποίηση και ειδικότερα η περίπτωση Αναγνωστάκη έχει βοηθήσει και συνεχίζει να βοηθήσει τον άνθρωπο του τόπου και των χρόνων μας να ζει καλύτερα.

Το βιβλίο κλείνει με δύο επίμετρα: ένα που αφορά τον "ξένο εαυτό" ένα σημαντικό κοινωνικοπολιτικά συστατικό της σύγχρονης ποιητικής παραγωγής. Το δεύτερο επίμετρο αναφέρεται με τρόπο παιγνιώδη στο alter ego του Μ. Αναγνωστάκη, τον σκανδαλώδη Μανούσο Φάσση. Και τελειώνει με παραλαγή των στοίχων με τους οποίους χαιρέτησε ο Παλαμάς την εμφάνιση του Γιάννη Ρίτσου.