Σε όλους αυτούς θα ήθελα να δηλώσω -και νομίζω πως θα συμφωνούσε και ο Έλιοτ- ότι το τόσο σημαντικό βιβλίο του, τα "Τέσσερα Κουαρτέτα", όπως και η προσπάθειά μου να το ερμηνεύσω, δεν είναι παρά μια πινακίδα από αυτές που δείχνουν το δρόμο για κάποιο τέρμα· όσο καθαρά κι αν τον δείχνουν, οι πινακίδες δεν είναι, βέβαια, αυτές οι ίδιες το τέρμα, ο προορισμός, αλλά μόνο μια βοήθεια για να φθάσει κανείς εκεί.

Τόσο ο Έλιοτ, που φαίνεται να έψαξε πολύ αυτό το τέρμα, την αλήθεια του σκοπού της ανθρώπινη περιπέτειας, όσο και η συγγραφέας αυτού του βιβλίου, που είχε την πρόθεση να ερμηνεύσει αυτή την καθολική θεώρησή του, το μόνο που ήθελαν να δείξουν ήταν η αξία αυτής της τελικής κατάληξης και ένωσης με το Απόλυτο, η οποία "δεν αξίζει τίποτε λιγότερο από τα πάντα" - γιατί τα πάντα είναι η εκπλήρωση της ζωής, με άλλα λόγια: η δικαίωση της ανθρώπινης περιπέτειας.»