«...Παραπάνω από μισός αιώνας πέρασε από τότε που άρχισα να γράφω, μα δεν ξεκίνησα για να γίνω συγγραφέας. Το εφηβικό μου όνειρο ήταν να βρω την Αλήθεια. Καθώς όμως αναγκαζόμουν να δίνω σχήμα κάθε φορά σ’ αυτή την αιώνια αοριστία, έγινα συγγραφέας. Αυτός που πιστεύει ότι η επιτυχία στη ζωή δεν είναι άλλο παρά η πραγματοποίηση των παιδικών μας ονείρων, θα’ λεγε ότι απέτυχα. Ο κάθε συγγραφέας έχει τον τρόπο του για να γράφει: από το ύψος αυτής της αποτυχίας μπορεί να εξηγηθεί ο δικός μου τρόπος. Ήταν νομίζω η εποχή που πέθανε ο Κωστής Παλαμάς όταν αποφάσισα ν’ αρχίσω να παρατηρώ από λίγο πιο μακριά το συγγραφέα Καλιότσο την ώρα που γράφει. Πώς γράφει και γιατί γράφει δηλαδή αυτός που έψαχνε να βρει την αλήθεια και κατέφυγε στη λογοτεχνία λες και τον έπιασε η βροχή; Και ποια είναι τώρα τα διάφορα κόλπα που χρησιμοποιεί στη λογοτεχνική του ψευδολογία; Ένα μέρος απ’ αυτές τις παρατηρήσεις μεταφέρω εδώ που αφορούν από το ένα άκρο, της έμπνευσης, ίσαμε τ’ άλλο άκρο, της τεχνικής».
Π.Κ.