Διαβάζοντας τα σύγχρονα "ιστορικά" μυθιστορήματα διαπιστώνουμε ότι στα περισσότερα ο χρονότοπος της δράσης λειτουργεί ως αβαθής οθόνη θεάματος και ότι ο αναγνώστης γίνεται απλώς θεατής της εικονοποίησης μιας μασκαράτας της παρελθούσης εποχής. Δεν είναι τυχαίο γεγονός ότι η αίσθηση που κυριαρχεί στα σύγχρονα "ιστορικά" μυθιστορήματα είναι αυτή της όρασης. Σελίδες και σελίδες αναλώνονται σε ατελείωτες, λεπτομερείς περιγραφές, ως εάν η αναπαράσταση ενός "οπτικού" περιβάλλοντος εντός του οποίου δρουν οι χαρακτήρες να αρκούσε για να αναβιώσει ο ιστορικός χρόνος του αφηγήματος.

Στα δοκίμια που ακολουθούν, γίνεται μια προσπάθεια διερεύνησης της δομής του κλασικού ιστορικού μυθιστορήματος και ορισμένων μεταλλάξεων που ο χρόνος επέφερε στο είδος αυτό. Ελπίδα μου είναι να βοηθήσουν ώστε να ανοίξει ένα νέο πεδίο έρευνας και θεωρητικού προβληματισμού που να αφορά τη σχέση ιστορίας/μυθιστορίας στις μέρες μας.
Τζίνα Πολίτη